خط داستانی
فریز فریم نمونهای از یک معناگرای سینمایی است که شفافیت و نامرئی بودن آن از بین رفته است. موادی که به طور مکرر دوباره فیلمبرداری میشود (سایت ساختمانی، کارخانه سوزاندن زباله، قبرستانهای صنعتی، آنتن و قاب خطوطی مانند که مداوم میافتد) روی هم قرار میگیرند. نتیجه این است که هیچ امکان خواندن صریح تصویر و جایگیری آنها در یک اتاق خیالی قابل انجام نیست. این نوع حذف تصویر با محاسبه تا جایی که نوار فیلم در پروژکتور متوقف میشود (و از آنجا عنوان میآید) ادامه مییابد و میسوزد.
