پاراجانوف: بهار آخر

در زمان جنگ ساخته شده و با نور شمع ویرایش شده است؛ شاهکار نادرِ وارتانوف درباره دوستی اش با نابغه پاراجانوف است که توسط کیگ بیگ پیکار شده بود. وارتانوف صحنه‌های جذاب از فیلم ۱۹۶۹ با عنوان رنگ زمین ارمنی را بازسازی می‌کند که پاراجانوف شاهکار بزرگی مانند رنگ انارها را می‌آفریند و به طور unpublished در سال ۱۹۷۴ از زندان‌های اوکراینی نامه‌هایی می‌فرستد. دوربین وارتانوف روز آخر کار پاراجانوف را در سال ۱۹۹۰ هنگام ساخت فیلم ناقصِ اعتراف باز می‌نماید. این فیلم با بی‌صدایی مونتاژِ بی‌کلامِ وارتانوف، روحِ پاراجانوف را به گونه‌ای به تصویر می‌کشد که تحسین برخی از بزرگترین استادان سینما را برانگیخته است، از جمله مارتین اسکورسیزی و فرانسیس فورد کوپولا.