مجسمه‌های باروک

در یک مونتاژ تداعی‌گر، مجسمه‌های قدیسان در حالت‌های سخت و مبهوت با بازیگران واقعی متقاطع می‌شوند تا جایی که دیگر نمی‌توان آنها را از هم تشخیص داد. به تدریج، بدن‌های واقعی از قید و بند مدل‌های چوبی خود رها می‌شوند و از طریق رقص‌های به طور فزاینده‌ای بداهه، آزادی را تجربه می‌کنند. این یک عمل موفق از رهایی از سنت (کاتولیک) است که ماده در یک حالت نشئگی از چندین نمایش و رنگ‌های سایکدلیک جشن می‌گیرد.