خط داستانی
عشقی که از طریق زمان و مکان جابه جا می شود نغمه ای از صحنه های عاشقانه نمادین دهه هفتاد نیویورک است و بزرگداشت مایا درن با موش های ظهرگاهی را تداعی می کند این حرفه گری دقیق برش به عمل مانند رقصی است که گویی در مقابل چشمانتان رخ می دهد مانند اجر زنده
