اکِه هومو

در منظره‌ای به گناه‌آلود، به‌صورت سیاه و سفید متعالی فیلمبرداری شده است، گویی از زمان بیرون افتاده، آدا جوان تنها با مادر بیمار خود زندگی می‌کند. وجود نسبتاً تنها و سخت‌کوش او با فقرباختگی مشخص می‌شود و با بدتر شدن حال مادرش راه فراری به نظر نمی‌رسد. اکِه هُمو مانند مثلی دربارهٔ انسان بودن است، پُر از نمادهای دینی و هم‌زمان خیالات و سوالات وجودی بدون ارائهٔ پاسخ‌های داوطلبانه